غروب یک پیشگام

خانم ویرجینیاجانسون (Virginia Johnson) چند روز پیش یعنی در تاریخ 24ژوئیه سال 2013 در سن 88 سالگی چشم از جهان فرو بست. بدون شک او به همراه همسرسابقش آقای ویلیام مسترز (WilliamMasters)، نقشی اساسی در درک امروز بشر از S.e.x.u.a.l.i.t.yایفا کردند. همکاری این دو از دههپنجاه میلادی آغاز شد و بیش از 30 سال ادامه یافت و افق های جدیدی را پیش رویمحققین و دانشمندان این حوزه باز کرد، آن هم در شرایطی که جامعه بعد از جنگ آمریکاترجیح می داد به اطلاعات و باورهای کلیشه ای خود در زمینه مناسبات جنسی در انسانها چنگ بزند. آنها حتی مجبور شدند کتاب خود با عنوان "پاسخ جنسی درانسان" (HumanS.e.x.u.a.l Response) را با ادبیاتی خشک و بالینی در سال 1966 منتشر کنند چرا که ازواکنش افکار عمومی بیمناک بودند. اما یافته های آنها مورد توجه بخش وسیعی از مردمو کارشناسان قرار گرفت و طی دو دهه بعد موفق شدند با تلاش و پژوهش هایی که به نسبتکارهای صاحب نظران قبلی از متدولوژی و اساس علمی به مراتب قوی تری برخوردار بودکتاب های متعددی را در زمینه سلامت جنسی انتشار دهند.

در زمینه درمان اختلالات عملکرد جنسی می توانگفت که آقای مسترز و خانم جانسون، بیش از پنجاه سال سلطه بلامنازع روانکاوی (Psychoanalysis) را در این حوزه به چالش گرفتند ونشان دادند که بسیاری از مشکلات جنسی منشاء و همچنین درمان های طبی دارند. درمانهای جنسی مدرن و شکسته شدن بسیاری از تابوها و باورهای غلط در زمینه روابط جنسی،مرهون زحمات این زوج علمی است.

مسترز و جانسون راهی را که امثال آلفرد کینزی(Alfred Kinsey) در دهه چهل میلادی با تحملمشقاتی برای آنها هموار ساخته بودند ادامه دادند و فعالیت های آنها به تربیت نسلجدیدی از درمانگران در حوزه اختلالات جنسی، که دیدگاهی جدید و مبتنی بر پژوهش داشتندانجامید. آنها نشان دادند که ملاحظات جنسی در انسان را نیز می توان موضوع پژوهشهای کمی و آزمایشگاهی قرار داد و نتایج قابل تعمیمی نیز از آنها به دست آورد.

برخی یافته های آنها انقلابی در دانش جنسیمحسوب می شد و در مطالعات بعدی نیز تایید گردید از جمله :

- نشان دادند که برخلاف اعتقادفروید که در سال 1905 مطرح شده بود، تفاوتی میان ارگاسم واژینال و ارگاسم کلیتورالوجود ندارد.

- اندازه آلت در توانمندی جنسیمرد و رضایت شریک جنسی او نقش تعیین کننده ای ندارد.

- فعالیت جنسی در سالمندی نهتنها ممکن بلکه کاملاً طبیعی است.

در حالی که اغلب خانمجانسون را یک روان شناس می شناسند، درواقع او هیچوقت دانشگاه را تمام نکرد. هنگامیکه دکتر مسترز او را استخدام کرد، مادری طلاق گرفته با دو فرزند بود که گاه آهنگهای سبک کانتری می خواند و در همین حال دانشجوی روان شناسی بود. اما دکتر مسترزاعتقاد داشت که خانم جانسون دقیقاً همان کسی بود که وی برای امکان طراحی مطالعاتشو قانع کردن و تسهیل شرکت نمونه ها در پژوهش هایش به آن نیاز داشت. فعالیت مشترکاین دو به تاسیس انستیتو مسترز و جانسون در سال 1978 انجامید. این مجموعه پژوهشی،انتشارات متعددی داشت که برخی از آنها مثل کتاب هایی در مورد همجنسگرایان و همچنینایدز با بحث و انتقادهای جدی مواجه شدند.

خانم جانسون در سال 1971 با دکتر مسترز ازدواجکرد و در سال 1993 به دلیل آنچه روحیه اعتیاد به کار عنوان می شد از او جدا شد.انستیتو در سال 1994 تعطیل شد و دکتر مسترز در سال 2001 چشم از جهان فرو بست.

خانم جانسون طی برگزاری کنگره انجمن جهانیسلامت جنسی (WAS) در سال 2005، جایزه یک عمرفعالیت در این عرصه را دریافت کرده بود.